|
|
Kinderen PDS |
| |
| |
| |
| |
| |
De aanleiding om via dit e-boek aandacht te vragen voor een medisch probleem dat 15% van de mensen aangaat inclusief onze kinderen is het feit dat de laatste jaren meer kinderen het spreekuur bezochten met buikklachten dan voorgaande jaren. Mogelijk wordt die toeloop veroorzaakt door het lezen van onze website, die kennelijk heel informatief is voor de leek. Uit hun ziektegeschiedenis wordt duidelijk hoe beroerd en onbegrepen de kinderen zich voelen, maar ook hoeveel achterstand ze oplopen op school buiten hun schuld. Bij deze kinderen wordt altijd en begrijpelijk de nadruk op het geestelijke disfunctioneren gelegd, terwijl ze lichamelijk ziek zijn. Dat geven ze ook aan, maar ze worden niet geloofd. Meestal zijn deze kinderen specialistisch onderzocht en werden er geen lichamelijke afwijkingen gevonden.Ze moeten maar op tijd naar bed gaan, zich niet zo aanstellen, beter hun best doen, wat vaker buiten spelen, er aan denken wat ze later willen worden en meer van deze goed bedoelde raad, die het kind vanuit zijn veranderd gevoel als krenkend ervaart. |
Het wil heus wel zijn best doen, maar kan het gewoon niet. Er is teveel buikkramp en veel te weinig energie. Enige voorbeelden: Eline, 12 jaar, had al maanden de hele dag buikpijn, bij de stoelgang moest ze heftig persen op veel te dikke drollen drie keer in de week, dat deed pijn. Ze kon zich niet concentreren en was alleen maar moe. In het ziekenhuis was Eline grondig onderzocht met darmfoto's, echoscopie en bloedonderzoek. Er werden geen afwijkingen gevonden. In zo'n geval luidt de diagnose bij uitsluiting PDS. Het ziekenhuis had geen therapievoorstel want de diagnose was PDS en dan moet je vezels eten. Dat hielp dus niet. Zij werd hier behandeld met een darmsparend-dieet en wat extra maagzuur, want dat bleek zij onvoldoende aan te maken en met anti-schimmelmiddelen. Drie maanden later was ze weer helemaal de oude en ging fluitend naar school. Tom, 14 jaar, was al heel lang bij een kinderarts in behandeling en kreeg ook de boodschap 'Je hebt PDS', en voorts geen therapie. Hij had altijd buikpijn, meestal diarree, veel hoofdpijn, erg moe en zijn rapport was om te huilen, want hij miste veel lessen en werd regelmatig uit de les gehaald vanwege de buikpijn: Hij kreeg hier dieet + antibiotica en omdat hij ook geen maagzuur aanmaakte, tijdelijk wat extra maagzuur in capsulevorm. Hij verbeterde traag, daarom kreeg hij ook nog een kuur tegen schimmels, die hem veel goed deed, nog gevolgd door een antiviraal middel. Daarna was hij weer zoals hij vroeger was, de rapportcijfers stegen gemiddeld 2 punten. Dit hele genezingsproces bij Tom duurde echter 9 maanden. De eerste maanden toen hij weinig beterschap bemerkte, was het moeilijk hem aan het dieet te houden. Toen de buikpijn steeds minder werd, accepteerde hij de therapie gemakkelijker tot hij helemaal klachtenvrij was en weer kon eten wat hij wilde. Het PDS is een veel voorkomende kwaal bij volwassenen en kinderen. Uit onderzoeken, gedaan in diverse landen, blijkt dat ongeveer 15% van de kinderen klachten heeft van het PDS zoals: · buikpijn · een vreemd ontlastingspatroon, verstopping / diarree, stank van de ontlasting · opgezette gasbuik · concentratiestoornissen · inprentingstoornissen · hun bestaan ervaren als anders dan vroeger, ze zijn minder opgewekt, laten hun sociale contacten verwateren door gebrek aan interesse, zitten of liggen in een hoekje · ze zijn gemakkelijk beschaamd over hun gedrag, het nergens zin in hebben, onder de les wegdoezelen, zichzelf niet meer begrijpen. Niet al deze genoemde symptomen behoeven gelijkertijd aanwezig te zijn, maar de buikpijn altijd wel. |
Als de docent niet op de hoogte is van het bestaan van het PDS bij kinderen ontstaat er gemakkelijk het beeld van aanstellerij van het kind, dat regelmatig gecorrigeerd moet worden als het alweer naar de wc moet, alweer buikpijn zegt te hebben of de leerstof maar niet kan inprenten. De leerling wordt dan begrijpelijk als 'psychisch' beticht, sommigen komen bij het RIAGG, wat behoorlijk beledigend kan zijn voor een kind, dat in zijn wezen ervaart dat het iets in zijn buik is dat niet deugt. En dat is ook juist gebleken. Het veranderde gedrag van het kind heeft dan à priori ook niets te maken met een gestoorde relatie met de onderwijzer, maar wel met het feit dat het kind ook geestelijk veranderd is ten gevolge van een lichamelijke ziekte, het PDS, en daardoor zich volkomen ongewild vervelend gedraagt. Want het PDS is geen kwaal die je kunt genezen met meer water drinken en kunstvezels of 'psychotherapie', daarover is in de serieuze literatuur geen meningsverschil. Zeker niet nadat in Engeland tussen 1995-1999 uit de Graafschap Nottingham onderzoeken gepubliceerd zijn, zeer grootschalig over een periode van 2 jaar, waaruit bleek dat het PDS ontstaat bij mensen die een acute maagdarm- ontsteking hadden gehad, met positieve faeceskweken. Driekwart van deze patiënten waren na een week genezen en faeces negatief. Een kwart bleef nog maanden lang over een zeurbuik klagen en waren toen klachtenvrij. Maar 15% van de patiënten hield er PDS klachten aan over, ook jaren later nog. Na 1999 zijn hierover een aantal publicaties verschenen. Waarom 15% van de patiënten een PDS overhoudt van een maagdarmontsteking en de anderen niet, is helemaal onbekend. Als artsen ergens de oorzaak niet van weten dan wordt een syndroom al gauw als psychosomatisch afgedaan, zo ook het PDS. Zo meende men ook dat een maagzweer een psychosomatose was totdat in 1983 ontdekt werd dat een bacterie de veroorzaker was, Helicobacter genaamd. Toen dat bekend werd, werden de psychiaters vervangen door antibiotica en de maagzweerpatiënten genazen achter elkaar. Het PDS is een lichamelijke ziekte die duidelijk te zien is in een microscopische coupe van de darm. Als het PDS dan een lichamelijke ziekte is, is er dan een adequate therapie? Ja, die therapie is er al jaren maar wordt onbegrijpelijkerwijs slechts door enkele artsen toegepast en is bij de meesten onbekend. Zij bestaat uit een tijdelijk te consumeren eenvoudig therapeutisch dieet en een aantal courante geneesmiddelen. Zo'n behandeling tot totale klachtenvrijheid duurt bij kinderen meestal 4-6 maanden. Dan zijn het (weer) de buikpijnloze kinderen die normaal reageren op sociale contacten en zich weer zichzelf voelen, zich meer thuis voelen in hun lijf. ( not different from the other children) Ze kunnen dan ook weer eten wat de pot schaft. |
| |
| |
| |
www.drwullink.nl |
afspraak maken |
Home |